Ψυχολογικά προβλήματα

Έχω μια απορία και θα ήθελα απάντηση παρακαλώ:
Πόσοι καμμένοι τύποι κυκλοφορούν στο Ίντερνετ;
Δηλαδή, αν έχουμε το Θεό μας (που δεν τον έχουμε, αλλά χάρη λόγου το λέω), τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που μπαίνει στη διαδικασία να έρθει σε αντιπαράθεση με κάποιον που δεν γνωρίζει σε ένα forum ή ένα chat;
Πόσο "τίποτα" είναι αυτός ο τύπος; Πόση βαρεμάρα τον δέρνει για να σπαταλά ώρες στο Ίντερνετ να βρίζεται με κάποιον που ούτε το χρώμα των μαλλιών του δεν εχει δεί ποτέ; Πόση μοναξιά στην πραγματική του ζωή;
Εν τω μεταξύ, η "επανάσταση", δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, έχει μεταφερθεί από τους δρόμους στο διαδίκτυο.
Ο καθε αδικημένος, που δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί γιατί φοβάται να έρθει σε αντιπαράθεση με τους "ισχυρούς", ο κάθε επαναστάτης του καναπέ, βγάζει ένα blog, ένα γκρουπ στη μπούρδα του αιώνα facebook και επειδή γράφει αποσπάσματα του Νίτσε, νομίζει ότι κάνει επανάσταση.
Και σκορδοκαϊλα του αλλουνού τι γράφει ο άλλος στο facebook. Δηλαδή τι; Το ΔΝΤ θα κάνει πίσω επειδή κάποιος έκανε γκρουπ "Έξω το ΔΝΤ από την Ελλάδα" στο facebook;
Πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό; Και κυρίως ΓΙΑΤΙ προσελκύει τόσους πολλούς ανθρώπους;
Νομίζω ότι η απάντηση είναι γνωστή και όλοι την έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Αλλά βολευόμαστε κι εμείς με την ιδέα της επανάστασης του καναπέ. Αυτοϊκανοποιούμαστε όταν βρίζουμε κάποιον πίσω από ένα ψευδώνυμο και έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Γιατί στην πραγματική μας ζωή είμαστε καταπιεσμένοι. Στην πραγματική μας ζωή, το αφεντικό στη δουλειά είναι ο άνθρωπος που θα του χαμογελάσεις έστω και αν θες να μπινελικώσεις.
Στην πραγματική μας ζωή, φοβόμαστε να πούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύει η μάζα, μήπως και μας κάνουν όλοι πέρα και καταλήξουμε σαν την καλαμιά στον κάμπο.
Έστω κι αν αυτό το διαφορετικό μπορεί να είναι και το σωστό.
Τελικά ο άνθρωπος δεν διαφέρει και πολύ από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
Γιατί, οι αγέλες πάντα προσφέρουν προστασία στο κάθε μέλος τους.

Η πρόσληψη

Μετά από ένα χρόνο στη συγκεκριμένη εταιρεία, και μετά από πέντε χρόνια "σκληρής" μαύρης ή "συνεργαστικής" δουλειάς με άλλες εταιρείες, επιτέλους ήρθε η στιγμή της αναγνώρισης.
Σήμερα προσελήφθην κανονικότατα και με το νόμο.
Πλέον θα είμαι ΙΚΑτζής, με χαρτιά και βιβλιάρειο ασθενείας.
Δεν έδωσα και τη δέουσα σημασία βέβαια. Για την ακρίβεια ούτε καν χάρηκα, έστω και λίγο για το τυπικό της υπόθεσης. Να πάρω τηλέφωνο τον πατέρα μου βρε αδερφέ, να του πω ότι τελειώσαν οι ανησυχίες του για το αν θα καταφέρω ποτέ να βγω στη σύνταξη σαν κι αυτόν.
Και τώρα που το σκέφτομαι, γιατί άραγε;
Γι' αυτό δεν πάλευα ένα χρόνο τώρα; Να σταματήσω το ΤΕΒΕ και να μπω στο ΙΚΑ;
Το θεωρούσα αυτονόητο για να λέω και του στραβού το δίκιο. Μετά από ένα χρόνο (και κάτι ψιλά) με κανονικές βάρδιες κι ωράρια, ε, κάποια στιγμή, έπρεπε κι εγώ να απαλλαγώ από την ταμπέλα του "συνεργάτη" και να μπω στο νορμάλ δυναμικό της εταιρείας.
Από την άλλη, τώρα που το ξαναματασκέφτομαι... υπάλληλος;
Υπάλληλος;
Μα... αυτό δεν πάλευα να ΜΗΝ γίνω στη ζωή μου;
Ενας μίζερος υπάλληλος με ωράριο, σταθερό μισθό και ΙΚΑ.
Μπρρρρ!
Και μόνο στην ιδέα μου προκαλούσε, και εξακολουθεί να μου προκαλεί, ανατριχίλα!
Γιατί αλλιώς ξεκίνησα.
Ξεκίνησα στους δρόμους, με ένα μπλοκάκι και στυλό ανά χείρας, να τρέχω στις διαμαρτυρίες των άλλων (και να ξεχνώ τις δικές μου).
Με έπαιρναν τηλέφωνο το απόγευμα: "Αύριο 11 το πρωί στην Κοτζιά θα μαζευτούν οι οικοδόμοι".
Κι έπαιρνα το μπλοκάκι μου και πήγαινα.
Φώναζαν οι οικοδόμοι, έγραφα εγώ. Τσακώνονταν οι οικοδόμοι, μετέδιδα εγώ.
"Και τι το ενδιαφέρον μπορεί να έχουν μερικοί θυμωμένοι οικοδόμοι;" με είχε ρωτήσει μια ψυχή.
Ενδιαφέρον δεν έχουν οι οικοδόμοι. Ενδιαφέρον έχει ο δρόμος. Αυτά που συμβαίνουν, όταν οι υπάλληλοι βρίσκονται στα γραφεία τους μπροστά στον υπολογιστή και τις χαρτούρες.
Εκεί που ο κόσμος ζει και δρα.
Κι εσύ στέκεσαι και παρατηρείς και συζητάς μαζί τους και προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί και το πώς.
Όταν βρίσκεσαι μέσα και δεν κοιτάς τα πράγματα με το τηλεσκοπίο.
Να γίνεις ο άνθρωπος που θα πει στον υπάλληλο με το κομπιούτερ και τη χαρτούρα ότι όταν εκείνος κοιτούσε απαθής τη δουλειά του, υπήρχαν πράγματα που συνέβησαν μπροστά στα ματιά του, στο δρόμο του, στη γειτονιά του, στην πόλη του, στη χώρα του.
Ενδιαφέρον έχει η αναζήτηση της πραγματικότητας. Της αλήθειας των γεγονότων. Το ίδιο το συμβάν.
Να μη σε νοιάζει το πρόγραμμα, να σε παίρνουν τηλέφωνο ανά πάσα ώρα της ημέρας και να σου λένε, "φύγε τώρα για τη Ραφήνα, έχει φωτιά", όταν εσύ είσαι για έναν καφέ με τους φίλους σου.
Μερικοί άνθρωποι θέλουν να ζουν τα πράγματα που ζουν όλοι υπόλοιποι γύρω του. Και όχι τα δικά του.
Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται ρεπόρτερς.
Και όχι δημοσιογράφοι - δηλαδή... υπάλληλοι.

Το μπιζέλι και η 30άρα

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Γεια...

Κοιτάξτε να δείτε...
Αυτό το blog δεν φτιάχτηκε για να το διαβάσετε.
Φτιάχτηκε για να γράφω εγώ. Και μόνο.
Οπότε... τα λέμε πουθενά αλλού.