Η ιστορία ενός αρρωστοφοβικού: Η έναρξη

Επιτρέψτε μου σήμερα να σας πω μια ιστορία ενός ανθρώπου που ξύπναγε και κοιμόταν με το φόβο μήπως πάθει καρκίνο ή έμφραγμα. Ενός τύπου σχεδόν παρανοϊκού, αλλά κυρίως βασανισμένου.

Αντίο, κύριε Χαν

Ξέρω ότι αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω θα σας φανεί λίγο... cheesy. Αλλά δεν γίνεται να μη γράψω κάτι γι' αυτό, απλώς... δεν γίνεται.

Όταν το μυαλό ξεφεύγει

Πολλές φορές, εκεί που κάθεσαι, το μυαλό σου αρχίζει να ταξιδεύει σε σκέψεις άχρηστες.

Όπως το τι διάολο θα φορέσεις αύριο που πρέπει να πας στην τράπεζα και δεν έχεις πλυμένο ρούχο ούτε για δείγμα.

Και μετά, θυμάσαι ότι την προηγούμενη φορά που είχες πάει στην τράπεζα είχες δει τη γυναίκα των ονείρων σου να περιμένει στον γκισέ. Και παθαίνεις ένα μίνι εγκεφαλικό.

Γιατί το πουκάμισο σου είναι άπλυτο και ασιδέρωτο και πώς θα πας με τη σκισμένη μπλούζα τώρα; Και αν είναι ξανά εκεί;

Του Οσίου Παστιτσίου το ανάγνωσμα

Τα έχουμε ήδη πει για την υπόθεση του Γέροντα Παστίτσιου. Σκοταδισμός, μεσαίωνας, θρησκοληψία, λογοκρισία, σουρεαλισμός και ανελευθερία. Πρέπει να τα ξαναπούμε;

Μάλλον ναι. Γιατί στην περίπτωση ορισμένων Ελλήνων, η παροιμία "μόνο στους γαϊδάρους λες το ίδιο πράγμα δυο φορές" δεν μπορεί να εφαρμοστεί. Εκτός και αν είναι όντως γάιδαροι.