Θα κάνω μια προσπάθεια λοιπόν να πω ένα αντίο στο σπίτι που σημάδεψε όσο κανένα άλλο τη ζωή μου. Για την ακρίβεια, έγινε το σημείο αναφοράς για όσες εκκρεμμότητες επιτέλους ολοκληρώθηκαν μετά από χρόνια αναμονής.
Γιατί αυτό ήταν η ζωή μου τα τελευταία πέντε με έξι χρόνια. Μια ζωή στο pause. Ώσπου, αποφάσισα, έτσι, χωρίς καν να το καταλάβω, να ξαναπατήσω το "play" και να έρθει η λύτρωση.
Έτσι, χωρίς να το καταλάβω. Και το εννοώ. Δεν είναι δηλαδή ότι είχα οργανώσει κάτι, ή ότι είχα φτάσει στα όρια μου και είπα "θα σηκώσω τα μανίκια και θα βάλω τη ζωή μου σε τάξη". Τίποτα. Απλώς, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι κινούμαι. Ότι έχω μέρες να ξυπνήσω το πρωί και να κοιτάξω το ταβάνι για τις επόμενες 12 ώρες. Ότι αυτό δεν επαναλαμβάνεται, μέρα με τη μέρα.
Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τον Απρίλη του 2012 - πριν από ακριβώς δύο χρόνια - μετακόμισα στην οδό Αμεδαίου Χαν. Δε σας λέω αριθμό. Στον πέμπτο όροφο - κλασικά, ρετιρέ.
Έπιασα δουλειά με καλό μισθό σε site που ήξερα και με ήξεραν ήδη. Οι πρώτοι μήνες αποτέλεσαν μια συνέχεια αυτού που ήταν η ζωή μου, από τότε που απολύθηκα από το στρατό. Το πτυχίο του Παντείου με περίμενε ακόμα μετά από τόσα χρόνια, παρά του ότι μας χώριζαν καμιά 35αριά μαθήματα κι εγώ το αγνοούσα επιδεικτικά.
Ήταν μέρες και μήνες άδειες, μέρες που έμοιαζαν σαν σταγόνες νερού κι εγώ να περιφέρομαι από δουλειά σε δουλειά, από τον καναπέ στο κρεβάτι, από την τηλεόραση στο xbox... Τελοσπάντων,you get the point.
Ώσπου, κάποια στιγμή, δεν έχω οριοθετήσει ακόμα πότε ακριβώς, αλλά εν πάση περιπτώσει, ξεκίνησε κάτι να γίνεται. Χωρίς να το καταλάβω. Το συνειδητοποίησα, όταν ξαφνικά μια ωραία πρωία είδα τον εαυτό μου να κάθεται στη βιβλιοθήκη της σχολής και να διαβάζει το 8ο μάθημα από τα 35 που χρωστούσε. Τα υπόλοιπα τα είχε ήδη περάσει.
Πώς έφτασα από την απόλυτη απραξία, στο ολοήμερο διάβασμα, ιδέα δεν έχω. Αλλά μου άρεσε.
"Πήρα μπρος άραγε;"
Αυτή την ερώτηση την έκανα συνεχώς στον εαυτό μου μέχρι που ορκίστηκα τώρα το Δεκέμβρη του 2013. Δεν είμαι σίγουρος ακόμα.
Αλλά δεν έχει σημασία.
Γιατί κατάφερα αυτό που με είχε στοιχειώσει τα τελευταία χρόνια. Να πάρω πτυχίο. Σιγά το πράγμα θα μου πεις, αλλά όταν έχεις υποστεί κρίσεις πανικού, κατάθλιψη και όλα τα σχετικά γιατί έχεις αφήσει στη μέση ένα από τα πιο σημαντικά για σένα πράγματα, η ολοκλήρωση είναι τελικά λύτρωση μεγάλη.
Σε αυτό το σπίτι λοιπόν διάβασα μερόνυχτα ολόκληρα για 1,5 χρόνο περνώντας 35 μαθήματα μονοκοπανιά, και μάλιστα με βαθμούς που δεν περίμενα ποτέ ότι θα πάρω. Το μυστικό νομίζω κρύβεται στο ότι σταμάτησα ενστικτωδώς να σκέφτομαι το τι και το πώς. Έπρεπε μόνο να διαβάζω και να γράφω.
Γι' αυτό έχει τόση σημασία το ρετιρέ της Αμεδαίου Χαν. Γιατί για πρώτη φορά μετά από αιώνες πέρασα από τα όνειρα στην πράξη.
Αλλά το ρετιρέ αυτό δεν γνώρισε στιγμές δόξας μόνο από το πτυχίο. Εδώ ήμουν όταν απολύθηκα από το προαναφερθέν site, γιατί ασυνείδητα είχα προτιμήσει να ασχοληθώ με τη σχολή παρά με τη δουλειά, κάτι που έπρεπε να είχα κάνει χρόνια πριν.
Ναι, απόλυση, καλά διαβάσατε. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο ήταν μια άκρως βολική απόλυση, γιατί μου έδωσε την ώθηση στην τελική ευθεία του πτυχίου. Και όχι μόνο. Απαλλαγμένος από το "βάρος" της τριβής και της βάρδιας, επαναπροσδιόρισα τη σχέση μου με το επάγγελμα.
Έκανα ένα ντοκυμαντέρ μικρού μήκους, το οποίο θεωρώ ότι είναι η καλύτερη μου επαγγελματική στιγμή, κι ας το έκανα μόνο για μένα. Βγήκα έξω με τη φωτογραφική, απεικόνισα ανθρώπους και καταστάσεις, άρχισα να κάνω ελεύθερο ρεπορτάζ ακριβώς όπως ήθελα να το κάνω. Μια απελευθερωτική διαδικασία που αποκατέστησε το πάθος μου για τη δημοσιογραφία που τόσο βίαια είχε πληγεί τόσα χρόνια από τη ρουτίνα της δουλειάς.
Είμαι δημοσιογράφος. Αυτό και τίποτε άλλο. Και επιτέλους σταμάτησε αυτός ο πόλεμος εντός, και όλα ήρθαν στη σωστή τους θέση και διάσταση.
Γι' αυτό με έχει σημαδέψει αυτό το ρετιρέ. Γιατί ηρέμησα. Όχι 100%, αλλά ξεκαθάρισαν πολλά.
Και τώρα, του λέω αντίο.
Όχι όμως με λύπη. Αλλά με τεράστια ευγνωμοσύνη. Σε αυτά τα 39 τετραγωνικά που χώρεσαν όλες μου τις πράξεις και όχι τα όνειρα μου.
Στα διπλανά μπαλκόνια που μου έκαναν παρέα στα "διαλείμματα". Στη μαύρη γάτα του δεξιά απέναντι μπαλκονιού που κοιμόταν πάνω στο ξύλινο τραπέζι τα καλοκαίρια. Στην κοπέλα του τρίτου ορόφου της διπλανής πολυκατοικίας που διάβαζε με κεριά απλωμένα σε όλο της το μπαλκόνι από τις 11 το βράδυ, μέχρι τις 2 το πρωί. Στα απλωμένα με τάξη ρούχα της δεύτερης πολυκατοικίας από το πίσω μέρος, κάθε τρίτη ημέρα. Στις καλαμωτές του ρετιρέ της Παπαδά που σκίστηκαν μια μέρα και τις κυνηγούσε ο πιτσιρικάς σε όλην την ταράτσα.
Στον Υμηττό με τις κεραίες και τα νυχτερινά φώτα των περαστικών αμαξιών.
Στον Λυκαβηττό με το ξωκλήσι που μου χάρισε την πιο όμορφη φωτογραφία που έχω τραβήξει.
Σε όλους τους γείτονες που με χαιρετούσαν στο ασανσέρ. Στην αδικοχαμένη ψιλικατζού που μας πόνεσε με την εθελούσια φυγή της.
Αλλά κυρίως, ένα μεγάλο αντίο σε σένα κύριε Χαν, για την οδό που ονομάτισες κι έδωσες ταυτότητα στο δικό μου ρετιρέ.
Σ' ευχαριστώ για όλα.
 |
| Αμεδαίος Χαν |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου