Το ποτήρι

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Θέλω να το ξεριζώσω, να το κόψω στα δύο να βγάλω το μυαλό από μέσα και να αφήσω το κρανίο άδειο. Μόνο τότε θα ησυχάσω. Τότε θα βρω την ησυχία μου.
Βαρέθηκα. Τη ζωή μου βαρέθηκα. Να είμαι συνέχεια σε μια περίοδο προσαρμογής. Και να φέρομαι απροσάρμοστα. Να σκέφτομαι απροσάρμοστα στην προσπάθεια μου να προσαρμοστώ.
Θέλω να προσαρμοστώ. Γιατί κουράστηκα.Φτάνει πια. Δεν αντέχω.
Είναι φορές που σκέφτομαι πως ίσως αυτή είναι η φύση μου. Να είμαι απροσάρμοστος. Ρε άνθρωπε, τι να κάνουμε δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που δεν είναι τόσο νορμάλ. Αλλά εγώ θα ήθελα να είμαι νορμάλ. Και δεν μπορώ να γίνω. Γιατί - το ξαναλέω - σκέφτομαι περισσότερο από το κανονικό. Και όχι επειδή έχω άπλετο χρόνο. Σκέφτομαι συνέχεια. Και σκέφτομαι έντονα. Παντού και πάντα. Μερικές φορές τόσο έντονα που νιώθω να βγαίνω από τον εαυτό μου και να είμαι κάποιος άλλος, κάπου αλλού. Και μετά τρομάζω και μαζεύομαι. Για λίγο. Και μετά ξανά τα ίδια.
Τι σκέφτομαι;
Τις περισσότερες φορές πώς θα ήθελα να είναι η ζωή μου. Πώς θα ήταν να ήμουν ένας κανονικός άνθρωπος. Πόσο ήρεμος θα ήμουν. Πόσο ξεκάθαρα θα ήταν όλα. Πόσο εύκολο θα ήταν να πλύνω ένα ποτήρι. Γιατί τώρα είναι γολγοθάς. Γιατί για να πλύνω αυτό το ποτήρι τώρα, θα πρέπει να κάνω τις εξής κινήσεις:
1. Να σκεφτώ να το πλύνω.
2, Να ξεχαστώ κανά δίωρο κάνοντας χίλιες δυο άλλες σκέψεις, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου το άγχος ότι θα πρέπει να πλύνω το ποτήρι.
3. Μετά τις δύο χαμένες ώρες να ξανασκεφτώ πιο έντονα ότι πρέπει να πλύνω το ποτήρι.
4.Να δώσω στον εαυτό μου ένα πεντάλεπτο να κάνει ένα τσιγαρο πριν πλύνω το ποτήρι.
5. Να ανάψω κι άλλο ένα τσιγάρο μετά από πέντε λεπτά.
6. Μετά το δεύτερο τσιγάρο να καταλάβω ότι η ώρα έχει περάσει.
7. Τελικά να αποφασίσω πως και να μην πλύνω το ποτήρι δεν χάλασε ο κόσμος. Θα πιω καφέ με ένα άλλο...

Ο Δαβίδ και ο Γολιάθ

Αυτός ο οργανισμός αν είχε στόμα να μιλήσει, θα βόγγαγε.
Που έχει δηλαδή στόμα, αλλά δυστυχώς γι' αυτόν το χειρίζομαι εγώ.
Και από κει μπαίνουν τα εφτά κακά της μοίρας του. Καπνός. Αλκοόλ. Όλα τα λίπη του κόσμου.
Αλλά και διάφορα άλλα ενίοτε, που δεν είναι της παρούσης.
Το σημαντικό είναι ότι αυτός ο οργανισμός έχει φτάσει στα όρια του. Το νιώθω ότι θέλει να με σκυλοβρίσει, ότι περνάει ένα βασανιστήριο.
"Άσε με ρε φίλε να ανασάνω λίγο", θέλει διακαώς να μου βροντοφωνάξει. Αλλά εγώ στα φρύδια μου, τον γράφω καταλλήλως στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.
Όχι γιατί δεν τον νοιάζομαι, ούτε γιατί αδιαφορώ. Αλλά γιατί, ο οργανισμός έχει έναν τεράστιο εχθρό:
Το μυαλό μου. Και συγκεκριμένα, ορισμένα κέντρα του εγκεφάλου που έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα και που δεν μπορούν με τίποτα να γίνουν καλά.
Σκέφτομαι (ναι, το κάνω αυτό κατά καιρούς) πώς μπορώ να φέρω με το μέρος του "καλού" τον κακό μου τον εγκέφαλο.
Δυστυχώς όμως κατ' αναλογία ο εγκέφαλος είναι ο Γολιάθ και το σώμα ο Δαβίδ. Αν και δε μου πολυαρέσει να χρησιμοποιώ χριστιανικές παραβολές, καθ΄ότι άθεος, εν τούτοις αυτή τη στιγμή με βολεύουν.
Έτσι λοιπόν, έχουμε από τη μία τον πανίσχυρο Γολιάθ (μυαλό) και από την άλλη τον αδύναμο Δαβίδ (σώμα).
Σε αυτήν την αναμέτρηση η χριστιανική παράδοση λέει ότι νικάει ο Δαβίδ, λόγω της εξυπνάδας του. Όμως στη δικιά μου περίπτωση, όλη την εξυπνάδα την έχει ο Γολιάθ. Κι έτσι, μου φαίνεται ότι η δική μου μάχη είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη.

Θυμός

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που δεν το μπορείς να το ελέγξεις. Εύκολα. Δεν είναι για παράδειγμα όπως η λύπη. Που κλαις και μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου. Ή χαρά, που μπορείς να συγκρατήσεις το χαμόγελο σου.

Ο θυμός είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Και ίσως το γνησιότερο συναίσθημα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Γιατί είναι αύθορμητος. Δεν υπόκειται σε καμία διαδικασία.


Έχεις το ερέθισμα και αυτόματα σου έρχεται το αποτέλεσμα. Μπορείς βέβαια να τον συγκρατήσεις λίγο αργότερα στα πλαίσια της ψυχραιμίας. Όμως δεν μπορείς να αρνηθείς ότι υπάρχει μέσα σου και φυσικά είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον κρύψεις.

Είναι, θα λέγαμε, το λιγότερο politically correct συναίσθημα που κυκλοφορεί στην πιάτσα. Γιατί όσο να πεις, όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ αποδεκτά. Όμως ο θυμός είναι κάτι το απαγορευμένο. Κάτι που θα πρέπει να νιώθεις άσχημα που το έχεις, κάτι που είναι κοινωνικά κατακριτέο και εκκεντρικό.

Γιατί όταν είσαι θυμωμένος βγαίνεις "εκτός εαυτού". Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Ή τελικά είσαι μια χαρά εντός εαυτού και όλο το πριν ήταν το πλασματικό.

Διότι όπως ανέφερα και παραπάνω, λόγω αυθορμητισμού, ο θυμός είναι το γνησιότερο συναίσθημα. Είναι αυτό που ξυπνάει τα αρχέγονα ένστικτα σου και βγάζει στην επιφάνεια όλα όσα καταπίεζες τόσο καιρό, για να σε πουν νορμάλ, κοινωνικό και τα τοιαύτα.

Τελικά, ποιο είναι το αποδεκτό και ποιο το μη αποδεκτό σε όλη αυτήν την ιστορία;

Το να είσαι μια χαρά με τους άλλους και χάλια με τον εαυτό σου, ή να μη σε θέλει άνθρωπος και συ να σε βρίσκεις και γαμώ τα παιδιά;