Θυμός

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που δεν το μπορείς να το ελέγξεις. Εύκολα. Δεν είναι για παράδειγμα όπως η λύπη. Που κλαις και μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου. Ή χαρά, που μπορείς να συγκρατήσεις το χαμόγελο σου.

Ο θυμός είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Και ίσως το γνησιότερο συναίσθημα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Γιατί είναι αύθορμητος. Δεν υπόκειται σε καμία διαδικασία.


Έχεις το ερέθισμα και αυτόματα σου έρχεται το αποτέλεσμα. Μπορείς βέβαια να τον συγκρατήσεις λίγο αργότερα στα πλαίσια της ψυχραιμίας. Όμως δεν μπορείς να αρνηθείς ότι υπάρχει μέσα σου και φυσικά είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον κρύψεις.

Είναι, θα λέγαμε, το λιγότερο politically correct συναίσθημα που κυκλοφορεί στην πιάτσα. Γιατί όσο να πεις, όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ αποδεκτά. Όμως ο θυμός είναι κάτι το απαγορευμένο. Κάτι που θα πρέπει να νιώθεις άσχημα που το έχεις, κάτι που είναι κοινωνικά κατακριτέο και εκκεντρικό.

Γιατί όταν είσαι θυμωμένος βγαίνεις "εκτός εαυτού". Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Ή τελικά είσαι μια χαρά εντός εαυτού και όλο το πριν ήταν το πλασματικό.

Διότι όπως ανέφερα και παραπάνω, λόγω αυθορμητισμού, ο θυμός είναι το γνησιότερο συναίσθημα. Είναι αυτό που ξυπνάει τα αρχέγονα ένστικτα σου και βγάζει στην επιφάνεια όλα όσα καταπίεζες τόσο καιρό, για να σε πουν νορμάλ, κοινωνικό και τα τοιαύτα.

Τελικά, ποιο είναι το αποδεκτό και ποιο το μη αποδεκτό σε όλη αυτήν την ιστορία;

Το να είσαι μια χαρά με τους άλλους και χάλια με τον εαυτό σου, ή να μη σε θέλει άνθρωπος και συ να σε βρίσκεις και γαμώ τα παιδιά;