Ο Δαβίδ και ο Γολιάθ

Αυτός ο οργανισμός αν είχε στόμα να μιλήσει, θα βόγγαγε.
Που έχει δηλαδή στόμα, αλλά δυστυχώς γι' αυτόν το χειρίζομαι εγώ.
Και από κει μπαίνουν τα εφτά κακά της μοίρας του. Καπνός. Αλκοόλ. Όλα τα λίπη του κόσμου.
Αλλά και διάφορα άλλα ενίοτε, που δεν είναι της παρούσης.
Το σημαντικό είναι ότι αυτός ο οργανισμός έχει φτάσει στα όρια του. Το νιώθω ότι θέλει να με σκυλοβρίσει, ότι περνάει ένα βασανιστήριο.
"Άσε με ρε φίλε να ανασάνω λίγο", θέλει διακαώς να μου βροντοφωνάξει. Αλλά εγώ στα φρύδια μου, τον γράφω καταλλήλως στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.
Όχι γιατί δεν τον νοιάζομαι, ούτε γιατί αδιαφορώ. Αλλά γιατί, ο οργανισμός έχει έναν τεράστιο εχθρό:
Το μυαλό μου. Και συγκεκριμένα, ορισμένα κέντρα του εγκεφάλου που έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα και που δεν μπορούν με τίποτα να γίνουν καλά.
Σκέφτομαι (ναι, το κάνω αυτό κατά καιρούς) πώς μπορώ να φέρω με το μέρος του "καλού" τον κακό μου τον εγκέφαλο.
Δυστυχώς όμως κατ' αναλογία ο εγκέφαλος είναι ο Γολιάθ και το σώμα ο Δαβίδ. Αν και δε μου πολυαρέσει να χρησιμοποιώ χριστιανικές παραβολές, καθ΄ότι άθεος, εν τούτοις αυτή τη στιγμή με βολεύουν.
Έτσι λοιπόν, έχουμε από τη μία τον πανίσχυρο Γολιάθ (μυαλό) και από την άλλη τον αδύναμο Δαβίδ (σώμα).
Σε αυτήν την αναμέτρηση η χριστιανική παράδοση λέει ότι νικάει ο Δαβίδ, λόγω της εξυπνάδας του. Όμως στη δικιά μου περίπτωση, όλη την εξυπνάδα την έχει ο Γολιάθ. Κι έτσι, μου φαίνεται ότι η δική μου μάχη είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη.