Βαρέθηκα ρε παιδί μου, πώς το λένε;

Δε θέλω να ξανακούσω για την κρίση. Ούτε τους μεν ούτε τους δε. Δε θέλω να ξέρω τι θα μου ξημερώσει αύριο, είτε καλό είτε κακό. Δε θέλω να ακούσω τίποτα για κανέναν.

Βαρέθηκα, πια. Βαρέθηκα να ακούω και να βλέπω ανθρώπους να γκρινιάζουν, να βρίζουν και να βρίζονται. Βαρέθηκα να ακούω τον κάθενα να λέει τη γνώμη του, που στην τελική, συγγνώμη κιολας αλλά χεσμένη την έχω. Να τη βάλει εκεί που ξέρει.

Λυπηθείτε έναν Έλληνα που απλώς θέλει να πει μια μαλακία για να περάσει η ώρα. Να πιει τον καφέ του και να ρίξει ένα γέλιο με ένα φίλο ή φίλη για τον πιο ηλίθιο λόγο που υπάρχει στον πλανήτη! Επειδή ας πούμε πήγε να πνιγεί με το νερό. Ή επειδή είδε κάποιον περαστικό με τα πιο αστεία μαλλιά που έχει δει ποτέ στη ζωή του.

Μπορώ να συνεχίσω να ζώ χωρίς τη γκρίνια σας; Ευχαριστώ. Και όχι δεν είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Είμαι εντός και επί τα αυτά. Απλώς δε θέλω να βλέπω άλλα κροκοδείλια δάκρυα, δε θέλω να βλέπω μόνο την αντιπαραγωγική επανάσταση του καναπέ και του twitter, δε θέλω να ακούσω ξανά κάποιον άσχετο να μου λέει την ηλίθια και κούφια από επιχειρήματα γνώμη του για το πόσο στραβά τα έκαναν οι άλλοι.

Θέλω να ακούσω ΜΟΝΟ σοβαρούς ανθρώπους, που ξέρουν τι τους γίνεται και έχουν επιχειρήματα που να ευσταθούν - το τονίζω αυτό, να ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ - είτε βρίσκονται από τη μια πλευρά είτε από την άλλη. Άνθρωποι που μπορούν να δώσουν λύσεις υπεύθυνες και - ξανατονίζω - σοβαρές. Να ακούσω ρε παίδι μου έναν διάλογο της προκοπής όπου θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα.

Όλοι οι υπόλοιποι φάτε Χ από μένα και πηγαίντε στο διάολο. Πηγαίντε να φαγωθείτε γιατί μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε στη ζωή σας. Να αφορίζετε ο ένας στον άλλον και να αλληλοβρίζεστε χωρίς τέλος.

Μέχρι να βρεθεί λοιπόν αυτή η σοβαρότητα, εγώ θα είμαι με το playstation παραμάσχαλα. Αν ψυχανεμιστεί κανείς κάτι, ειδοποιήστε με.

Ευχαριστώ.

Επιστροφή

Είμαι ξανά εδώ, μετά από σχεδόν ένα χρόνο απουσίας. Μέσα σ' αυτό το χρόνο άλλαξα δυο δουλειές, ετοιμάζομαι για μια τρίτη, η χώρα πάει κατα διαόλου, λεφτα δεν υπάρχουν, γυμναστήριο δεν πήγα για πολλοστή φορά, και συν τοις άλλοις διαβάζω μπας και πάρω κανά πτυχίο.

Κατά τα άλλα η ζωή κυλά, χωρίς να αντιλαμβάνομαι τα περισσότερα που συμβαίνουν γύρω μου. Δημοσιογράφος πράγμα και αντιληπτική ικανότητα μηδέν. Άστα να πάνε. Σκούρα τα πράγματα.

Ήθελα παράλληλα να πω δυο λόγια για την οικονομική κρίση και τους ψεύτες πολιτικούς. Βαρέθηκα όμως να μπω στη διαδικασία. Πρώτον γιατί ο κόσμος πια έχει αποκτήσει πολιτική συνείδηση (λέμε τώρα), όλοι είναι αγανακτισμένοι (επίσης λέμε τώρα), όλοι τα βάζουν με όλους και ειδικά με τους πολιτικούς.

Κανείς δεν κοιτάει την καμπούρα του, κανείς δεν κάνει αυτοκριτική, όλοι υποστηρίζουν τον κοσμάκη (τι ηλίθιο υποκοριστικό και τι προσβλητικό για τον κόσμο), όλοι έχουν μια άποψη για όλα, όλοι κακοπερνάνε, όλοι κατεβαίνουν σε πορείες, όλοι τελικά πληρώνουν τα χαράτσια.

Παράλληλα, εκλεγμένο πρωθυπουργό δεν έχουμε, τα κόμματα φαγώνονται, η αριστερά ζει αλλού, η δεξιά θέλει απλως να κυβερνήσει επιτέλους και το κέντρο άφαντο.

Τώρα που είπα κέντρο, η Αθήνα έχει ρημάξει από τους κουκουλοφόρους που πολύ γουστάρουν να τα καίνε όλα, και που παρεμπιπτόντως δεν είναι τίποτε άλλο από αστυνομικούς που θυμήθηκαν τις απόκριες και είπαν να ντυθούν αναρχικοί.

Ακούς θεωρίες παντού, θεωρίες σοβαρές, σοβαροφανείς ή γελοίες, όλοι έχουν μια θεωρία και εν πάση περιπτώσει δικαίωμα τους και αν την γράψουν με status στο facebook ή κοτσάρουν κι ένα βιντεάκι μαζί την κάνουν πιο εντυπωσιακή.

Διότι είναι τρεντιά τρελή τη σήμερον ημέρα να πας σε πορεία και να βρίσεις τους μπάτσους γουρούνια δολοφόνους, και αμα δεν βγάλεις μια φωτό με maalox στα μούτρα ή  αν δεν γράψεις με Caps αποφθέγματα τυπου "ΕΧΟΥΜΕ ΧΟΥΝΤΑ ΡΕ ΞΥΝΠΗΣΤΕ" αυτομάτως κατατάσσεσαι στους πουλημένους και τους μνημονιακούς.

Ενώ όσοι δηλώνουν "παρών" επισυνάπτοντας τα απαραίτητα ντοκουμέντα (φωτογραφία, κλάμα από τα δακρυγόνα, κανά βιντεάκι, κτλ) μετά αλληλοσυγχαίρονται και αλληλοθαυμάζονται σύγκρινοντας την επαναστατικότητα τους.

Τι να πώ. Μπορεί να κάνω λάθος που νόμιζα ότι το να διαμαρτυρηθείς επειδή σου γαμάνε τη ζωή είναι υποχρέωση σου και όχι ευκαιρία για αυτοπροβολή.

Εν τω μεταξύ ένα τελευταίο θα θίξω και τελειώνω, μέσα σε όλο αυτόν τον ορυμαγδό έχουμε καινούριους stars. Οι αστέρες της οικονομικής κρίσης που δεν είναι άλλοι από τους οικονομολόγους. Βρίθει ο κόσμος οικονομόλογους. Έχει ξεχυθεί όλη η ΑΣΟΕΕ σε παράθυρα, sites και ραδιόφωνα και αναλύει το κάθετι με ύφος αυθεντίας. Διαλέγεις και παίρνεις: Βαρουφάκης (που είναι και ο Ρουβάς της πτώχευσης), Γκλεζάκος, Βιλιάρδος κ.ο.κ.

Είμαστε, μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε. 
Καλή μας τύχη.