Δε θέλω να ξανακούσω για την κρίση. Ούτε τους μεν ούτε τους δε. Δε θέλω να ξέρω τι θα μου ξημερώσει αύριο, είτε καλό είτε κακό. Δε θέλω να ακούσω τίποτα για κανέναν.
Βαρέθηκα, πια. Βαρέθηκα να ακούω και να βλέπω ανθρώπους να γκρινιάζουν, να βρίζουν και να βρίζονται. Βαρέθηκα να ακούω τον κάθενα να λέει τη γνώμη του, που στην τελική, συγγνώμη κιολας αλλά χεσμένη την έχω. Να τη βάλει εκεί που ξέρει.
Λυπηθείτε έναν Έλληνα που απλώς θέλει να πει μια μαλακία για να περάσει η ώρα. Να πιει τον καφέ του και να ρίξει ένα γέλιο με ένα φίλο ή φίλη για τον πιο ηλίθιο λόγο που υπάρχει στον πλανήτη! Επειδή ας πούμε πήγε να πνιγεί με το νερό. Ή επειδή είδε κάποιον περαστικό με τα πιο αστεία μαλλιά που έχει δει ποτέ στη ζωή του.
Μπορώ να συνεχίσω να ζώ χωρίς τη γκρίνια σας; Ευχαριστώ. Και όχι δεν είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Είμαι εντός και επί τα αυτά. Απλώς δε θέλω να βλέπω άλλα κροκοδείλια δάκρυα, δε θέλω να βλέπω μόνο την αντιπαραγωγική επανάσταση του καναπέ και του twitter, δε θέλω να ακούσω ξανά κάποιον άσχετο να μου λέει την ηλίθια και κούφια από επιχειρήματα γνώμη του για το πόσο στραβά τα έκαναν οι άλλοι.
Θέλω να ακούσω ΜΟΝΟ σοβαρούς ανθρώπους, που ξέρουν τι τους γίνεται και έχουν επιχειρήματα που να ευσταθούν - το τονίζω αυτό, να ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ - είτε βρίσκονται από τη μια πλευρά είτε από την άλλη. Άνθρωποι που μπορούν να δώσουν λύσεις υπεύθυνες και - ξανατονίζω - σοβαρές. Να ακούσω ρε παίδι μου έναν διάλογο της προκοπής όπου θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα.
Όλοι οι υπόλοιποι φάτε Χ από μένα και πηγαίντε στο διάολο. Πηγαίντε να φαγωθείτε γιατί μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε στη ζωή σας. Να αφορίζετε ο ένας στον άλλον και να αλληλοβρίζεστε χωρίς τέλος.
Μέχρι να βρεθεί λοιπόν αυτή η σοβαρότητα, εγώ θα είμαι με το playstation παραμάσχαλα. Αν ψυχανεμιστεί κανείς κάτι, ειδοποιήστε με.
Ευχαριστώ.
Βαρέθηκα, πια. Βαρέθηκα να ακούω και να βλέπω ανθρώπους να γκρινιάζουν, να βρίζουν και να βρίζονται. Βαρέθηκα να ακούω τον κάθενα να λέει τη γνώμη του, που στην τελική, συγγνώμη κιολας αλλά χεσμένη την έχω. Να τη βάλει εκεί που ξέρει.
Λυπηθείτε έναν Έλληνα που απλώς θέλει να πει μια μαλακία για να περάσει η ώρα. Να πιει τον καφέ του και να ρίξει ένα γέλιο με ένα φίλο ή φίλη για τον πιο ηλίθιο λόγο που υπάρχει στον πλανήτη! Επειδή ας πούμε πήγε να πνιγεί με το νερό. Ή επειδή είδε κάποιον περαστικό με τα πιο αστεία μαλλιά που έχει δει ποτέ στη ζωή του.
Μπορώ να συνεχίσω να ζώ χωρίς τη γκρίνια σας; Ευχαριστώ. Και όχι δεν είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Είμαι εντός και επί τα αυτά. Απλώς δε θέλω να βλέπω άλλα κροκοδείλια δάκρυα, δε θέλω να βλέπω μόνο την αντιπαραγωγική επανάσταση του καναπέ και του twitter, δε θέλω να ακούσω ξανά κάποιον άσχετο να μου λέει την ηλίθια και κούφια από επιχειρήματα γνώμη του για το πόσο στραβά τα έκαναν οι άλλοι.
Θέλω να ακούσω ΜΟΝΟ σοβαρούς ανθρώπους, που ξέρουν τι τους γίνεται και έχουν επιχειρήματα που να ευσταθούν - το τονίζω αυτό, να ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ - είτε βρίσκονται από τη μια πλευρά είτε από την άλλη. Άνθρωποι που μπορούν να δώσουν λύσεις υπεύθυνες και - ξανατονίζω - σοβαρές. Να ακούσω ρε παίδι μου έναν διάλογο της προκοπής όπου θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα.
Όλοι οι υπόλοιποι φάτε Χ από μένα και πηγαίντε στο διάολο. Πηγαίντε να φαγωθείτε γιατί μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε στη ζωή σας. Να αφορίζετε ο ένας στον άλλον και να αλληλοβρίζεστε χωρίς τέλος.
Μέχρι να βρεθεί λοιπόν αυτή η σοβαρότητα, εγώ θα είμαι με το playstation παραμάσχαλα. Αν ψυχανεμιστεί κανείς κάτι, ειδοποιήστε με.
Ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου