Έχω μια απορία και θα ήθελα απάντηση παρακαλώ:
Πόσοι καμμένοι τύποι κυκλοφορούν στο Ίντερνετ;
Δηλαδή, αν έχουμε το Θεό μας (που δεν τον έχουμε, αλλά χάρη λόγου το λέω), τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που μπαίνει στη διαδικασία να έρθει σε αντιπαράθεση με κάποιον που δεν γνωρίζει σε ένα forum ή ένα chat;
Πόσο "τίποτα" είναι αυτός ο τύπος; Πόση βαρεμάρα τον δέρνει για να σπαταλά ώρες στο Ίντερνετ να βρίζεται με κάποιον που ούτε το χρώμα των μαλλιών του δεν εχει δεί ποτέ; Πόση μοναξιά στην πραγματική του ζωή;
Εν τω μεταξύ, η "επανάσταση", δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, έχει μεταφερθεί από τους δρόμους στο διαδίκτυο.
Ο καθε αδικημένος, που δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί γιατί φοβάται να έρθει σε αντιπαράθεση με τους "ισχυρούς", ο κάθε επαναστάτης του καναπέ, βγάζει ένα blog, ένα γκρουπ στη μπούρδα του αιώνα facebook και επειδή γράφει αποσπάσματα του Νίτσε, νομίζει ότι κάνει επανάσταση.
Και σκορδοκαϊλα του αλλουνού τι γράφει ο άλλος στο facebook. Δηλαδή τι; Το ΔΝΤ θα κάνει πίσω επειδή κάποιος έκανε γκρουπ "Έξω το ΔΝΤ από την Ελλάδα" στο facebook;
Πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό; Και κυρίως ΓΙΑΤΙ προσελκύει τόσους πολλούς ανθρώπους;
Νομίζω ότι η απάντηση είναι γνωστή και όλοι την έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Αλλά βολευόμαστε κι εμείς με την ιδέα της επανάστασης του καναπέ. Αυτοϊκανοποιούμαστε όταν βρίζουμε κάποιον πίσω από ένα ψευδώνυμο και έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Γιατί στην πραγματική μας ζωή είμαστε καταπιεσμένοι. Στην πραγματική μας ζωή, το αφεντικό στη δουλειά είναι ο άνθρωπος που θα του χαμογελάσεις έστω και αν θες να μπινελικώσεις.
Στην πραγματική μας ζωή, φοβόμαστε να πούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύει η μάζα, μήπως και μας κάνουν όλοι πέρα και καταλήξουμε σαν την καλαμιά στον κάμπο.
Έστω κι αν αυτό το διαφορετικό μπορεί να είναι και το σωστό.
Τελικά ο άνθρωπος δεν διαφέρει και πολύ από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
Γιατί, οι αγέλες πάντα προσφέρουν προστασία στο κάθε μέλος τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου