Η πρόσληψη

Μετά από ένα χρόνο στη συγκεκριμένη εταιρεία, και μετά από πέντε χρόνια "σκληρής" μαύρης ή "συνεργαστικής" δουλειάς με άλλες εταιρείες, επιτέλους ήρθε η στιγμή της αναγνώρισης.
Σήμερα προσελήφθην κανονικότατα και με το νόμο.
Πλέον θα είμαι ΙΚΑτζής, με χαρτιά και βιβλιάρειο ασθενείας.
Δεν έδωσα και τη δέουσα σημασία βέβαια. Για την ακρίβεια ούτε καν χάρηκα, έστω και λίγο για το τυπικό της υπόθεσης. Να πάρω τηλέφωνο τον πατέρα μου βρε αδερφέ, να του πω ότι τελειώσαν οι ανησυχίες του για το αν θα καταφέρω ποτέ να βγω στη σύνταξη σαν κι αυτόν.
Και τώρα που το σκέφτομαι, γιατί άραγε;
Γι' αυτό δεν πάλευα ένα χρόνο τώρα; Να σταματήσω το ΤΕΒΕ και να μπω στο ΙΚΑ;
Το θεωρούσα αυτονόητο για να λέω και του στραβού το δίκιο. Μετά από ένα χρόνο (και κάτι ψιλά) με κανονικές βάρδιες κι ωράρια, ε, κάποια στιγμή, έπρεπε κι εγώ να απαλλαγώ από την ταμπέλα του "συνεργάτη" και να μπω στο νορμάλ δυναμικό της εταιρείας.
Από την άλλη, τώρα που το ξαναματασκέφτομαι... υπάλληλος;
Υπάλληλος;
Μα... αυτό δεν πάλευα να ΜΗΝ γίνω στη ζωή μου;
Ενας μίζερος υπάλληλος με ωράριο, σταθερό μισθό και ΙΚΑ.
Μπρρρρ!
Και μόνο στην ιδέα μου προκαλούσε, και εξακολουθεί να μου προκαλεί, ανατριχίλα!
Γιατί αλλιώς ξεκίνησα.
Ξεκίνησα στους δρόμους, με ένα μπλοκάκι και στυλό ανά χείρας, να τρέχω στις διαμαρτυρίες των άλλων (και να ξεχνώ τις δικές μου).
Με έπαιρναν τηλέφωνο το απόγευμα: "Αύριο 11 το πρωί στην Κοτζιά θα μαζευτούν οι οικοδόμοι".
Κι έπαιρνα το μπλοκάκι μου και πήγαινα.
Φώναζαν οι οικοδόμοι, έγραφα εγώ. Τσακώνονταν οι οικοδόμοι, μετέδιδα εγώ.
"Και τι το ενδιαφέρον μπορεί να έχουν μερικοί θυμωμένοι οικοδόμοι;" με είχε ρωτήσει μια ψυχή.
Ενδιαφέρον δεν έχουν οι οικοδόμοι. Ενδιαφέρον έχει ο δρόμος. Αυτά που συμβαίνουν, όταν οι υπάλληλοι βρίσκονται στα γραφεία τους μπροστά στον υπολογιστή και τις χαρτούρες.
Εκεί που ο κόσμος ζει και δρα.
Κι εσύ στέκεσαι και παρατηρείς και συζητάς μαζί τους και προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί και το πώς.
Όταν βρίσκεσαι μέσα και δεν κοιτάς τα πράγματα με το τηλεσκοπίο.
Να γίνεις ο άνθρωπος που θα πει στον υπάλληλο με το κομπιούτερ και τη χαρτούρα ότι όταν εκείνος κοιτούσε απαθής τη δουλειά του, υπήρχαν πράγματα που συνέβησαν μπροστά στα ματιά του, στο δρόμο του, στη γειτονιά του, στην πόλη του, στη χώρα του.
Ενδιαφέρον έχει η αναζήτηση της πραγματικότητας. Της αλήθειας των γεγονότων. Το ίδιο το συμβάν.
Να μη σε νοιάζει το πρόγραμμα, να σε παίρνουν τηλέφωνο ανά πάσα ώρα της ημέρας και να σου λένε, "φύγε τώρα για τη Ραφήνα, έχει φωτιά", όταν εσύ είσαι για έναν καφέ με τους φίλους σου.
Μερικοί άνθρωποι θέλουν να ζουν τα πράγματα που ζουν όλοι υπόλοιποι γύρω του. Και όχι τα δικά του.
Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται ρεπόρτερς.
Και όχι δημοσιογράφοι - δηλαδή... υπάλληλοι.