Ήταν 2007. Ο Α. μόλις είχε σχολάσει από την πρώτη του μέρα στην καινούρια του δουλειά που με τόσο κόπο είχε καταφέρει να βρει, λίγες ημέρες μετά την απόλυση του από το στρατό.
Είχε περάσει δύσκολα στο στρατό. Όχι λόγω του στρατού αυτού καθαυτού αλλά λόγω των γεγονότων που είχαν συμβεί στην ζωή του έξω από το στρατόπεδο. Εν ολίγοις μέσα σε 9 μήνες, είχε χάσει μια δουλειά που λάτρευε, η μητέρα του είχε διαγνωστεί με καρκίνο και κάποιοι φίλοι του είχαν χάσει τη ζωή τους σε ένα ατύχημα. Είχε καταφέρει να βγει από όλη αυτή τη διαδικασία αλώβητος ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.
Εν πάση περιπτώσει, μόλις είχε σχολάσει από την πρώτη του βάρδια σε γνωστό περιοδικό, ένιωθε κουρασμένος, αλλά χαρούμενος. Το άγχος της πρώτης ημέρας σίγουρα υπήρχε, όμως σκεφτόταν πόσο τυχερός ήταν που είχε βρει μια δουλειά και μάλιστα σε τόσο γρήγορο χρονικό διάστημα. Μπαίνοντας στο αμάξι, άφησε το σακίδιο του στο κάθισμα του συνοδηγού και έβαλε μπροστά για να πάρει το γυρισμό πίσω στο σπίτι.
Αυτό το γύρισμα του κλειδιού στη μίζα του άλλαξε έκτοτε όλη του τη ζωή. Γιατί μόλις η μηχανή άναψε ξεκίνησαν όλα. Ξαφνικά, η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή, το στομάχι του έγινε κόμπος και η αναπνοή του σχεδόν σταμάτησε. Πανικοβλήθηκε. Για λίγα δευτερόλεπτα, ίσως και για ένα ολόκληρο λεπτό νόμιζε ότι ήρθε το τέλος του.
Όταν συνήλθε, έτρεμε. Ψηλάφησε ασυνείδητα το αριστερό του στήθος και προσπάθησε να καταλάβει αν είχε πάθει έμφραγμα ή κάτι ανάλογο, αλλά μετά θυμήθηκε τον πατέρα του που το είχε περάσει πριν από μερικά χρόνια και σκέφτηκε πως αν ήταν κάτι τέτοιο τώρα θα είχε γίνει κάτασπρος και μπορεί να είχε λιποθυμήσει κιόλας.
Άφησε έναν αναστεναγμό ανακούφισης και κατέβασε χειρόφρενο. Έβαλε πρώτη και ξεκίνησε για το σπίτι, λίγο μπερδεμένος.
Τι ήταν αυτό που είχε πάθει άραγε και κυρίως γιατί το είχε πάθει;
(Συνεχίζεται)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου