Τι να πρωτοπεις για τον Δημήτρη Μητροπάνο. Από όταν που έφυγε, έχουν γραφτεί τα πάντα… ίσως και τίποτα.
Γιατί μπροστά σε μια τέτοια απώλεια για την ελληνική μουσική, τα λόγια φαντάζουν σαν ενοχλητικοί ψύθιροι που δε βγάζεις νόημα.
Ότι ήταν ο καλύτερος γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής της σύγχρονης Ελλάδας; 'Οτι ήταν ένας ερμηνευτής με ψυχή από τους λίγους; Ότι ήταν ένας άνθρωπος αυθεντικός και ντόμπρος;
Διάβασα γύρω στα 45 άρθρα από το μεσημέρι της Τρίτης για το Δημήτρη Μητροπάνο. Τούτο εδώ που γράφω είναι το 46ο, χωρίς να έχω προσθέσω τίποτα περισσότερο, τίποτα το εντυπωσιακό, τίποτα το ίδιαιτερο για τον τραγουδιστή και άνθρωπο Δημήτρη Μητροπάνο.
Γι' αυτό λοιπόν αποφάσισα να σας διηγηθώ μια ιστορία.
Τον Οκτώβρη του 2001, κι ενώ προσπαθούσα να συνηθίσω την καινούρια μου ζωή ένα κακόγουστο αστείο κατέληξε στο μαρασμό μου για τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του 2002.
Εκείνους τους μήνες, ο Δημήτρης Μητροπάνος έγινε ο άνθρωπος πάνω στον οποίο στηρίχτηκα. Ήταν εκεί όταν προσπαθούσα να ξανασταθώ στα πόδια μου και να φροντίσω επιτέλους αυτά όσα με τόσο κόπο είχα καταφέρει να αποκτήσω.
Ένα παιδί στα 18 φαντάζεστε ότι δεν είχε και πολύ μυαλό για να καταλάβει πού τελειώνει το αστείο και πού ξεκινά το σοβαρό. Αυτη την ξεροκεφαλιά πλήρωσα τότε κι ευτυχώς που ο Μητροπάνος με περίμενε στο κασετόφωνο.
Με περίμενε εκεί για να μου πει δυο λόγια ψυχοπονιάρικα, να μου πει ότι όσοι δεν αγάπησαν δεν έχουν γνωρίσει την ομορφιά της ζωής.
Ο Μητροπάνος έλεγε όλα όσα ήθελα να πω αλλά δεν τολμούσα. Από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία, έμαθα ότι το κλάμα είναι ίσως η θεραπεία της ψυχής.
Έβρισκα παρηγοριά στα γυρίσματα της φωνής του, ένιωθα πως μπορώ να είμαι κομμάτια χωρίς να έχω ενοχές. Αλοίμονο σ' αυτούς που δεν αγάπησαν, κύριε Μητροπάνο…
Αυτό μου έμαθες εκείνους τους μήνες και γι' αυτό θα σε ευγνωμονώ για μια ζωή.
Στη Στέλλα:
Γιατί μπροστά σε μια τέτοια απώλεια για την ελληνική μουσική, τα λόγια φαντάζουν σαν ενοχλητικοί ψύθιροι που δε βγάζεις νόημα.
Ότι ήταν ο καλύτερος γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής της σύγχρονης Ελλάδας; 'Οτι ήταν ένας ερμηνευτής με ψυχή από τους λίγους; Ότι ήταν ένας άνθρωπος αυθεντικός και ντόμπρος;
Διάβασα γύρω στα 45 άρθρα από το μεσημέρι της Τρίτης για το Δημήτρη Μητροπάνο. Τούτο εδώ που γράφω είναι το 46ο, χωρίς να έχω προσθέσω τίποτα περισσότερο, τίποτα το εντυπωσιακό, τίποτα το ίδιαιτερο για τον τραγουδιστή και άνθρωπο Δημήτρη Μητροπάνο.
Γι' αυτό λοιπόν αποφάσισα να σας διηγηθώ μια ιστορία.
Τον Οκτώβρη του 2001, κι ενώ προσπαθούσα να συνηθίσω την καινούρια μου ζωή ένα κακόγουστο αστείο κατέληξε στο μαρασμό μου για τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του 2002.
Εκείνους τους μήνες, ο Δημήτρης Μητροπάνος έγινε ο άνθρωπος πάνω στον οποίο στηρίχτηκα. Ήταν εκεί όταν προσπαθούσα να ξανασταθώ στα πόδια μου και να φροντίσω επιτέλους αυτά όσα με τόσο κόπο είχα καταφέρει να αποκτήσω.
Ένα παιδί στα 18 φαντάζεστε ότι δεν είχε και πολύ μυαλό για να καταλάβει πού τελειώνει το αστείο και πού ξεκινά το σοβαρό. Αυτη την ξεροκεφαλιά πλήρωσα τότε κι ευτυχώς που ο Μητροπάνος με περίμενε στο κασετόφωνο.
Με περίμενε εκεί για να μου πει δυο λόγια ψυχοπονιάρικα, να μου πει ότι όσοι δεν αγάπησαν δεν έχουν γνωρίσει την ομορφιά της ζωής.
Ο Μητροπάνος έλεγε όλα όσα ήθελα να πω αλλά δεν τολμούσα. Από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία, έμαθα ότι το κλάμα είναι ίσως η θεραπεία της ψυχής.
Έβρισκα παρηγοριά στα γυρίσματα της φωνής του, ένιωθα πως μπορώ να είμαι κομμάτια χωρίς να έχω ενοχές. Αλοίμονο σ' αυτούς που δεν αγάπησαν, κύριε Μητροπάνο…
Αυτό μου έμαθες εκείνους τους μήνες και γι' αυτό θα σε ευγνωμονώ για μια ζωή.
Στη Στέλλα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου