Επειδή μόλις τώρα βρήκα λίγο χρόνο να γράψω ένα κατεβατό ολόκληρο για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, είπα να τον αξιοποιήσω και να πω και γω ως άλλος ειδήμων τη δική μου γνώμη και όποιος ήθελε διαβάσει.
Λοιπόν. Από πού να ξεκινήσω και από πού να τελειώσω (ξύσιμο κεφαλιού).
Θα ξεκινήσω μάλλον από το πιο πρόσφατο και θα κάνω με εγκυβωτισμένη αφήγηση, όπως έκανε ο Όμηρος σε ένα από τα δύο έπη του (μη με ρωτήσετε ποιο, δε θυμάμαι).
Με τούτα και με κείνα πάμε σε εκλογές. Σε δεύτερες επαναληπτικές εκλογές. Γιατί φυσικά το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να συνεννοηθεί με τον εαυτό του, πώς μπορούσε άλλωστε, αφού κανείς δεν έχει ούτε την πολιτική γενναιότητα, ούτε τη βούληση να χάσει λίγα από τα ψηφουλάκια του για να υποστηρίξει μια χώρα που σπαράζει από τη φτώχια και την ανέχεια.
Την ίδια στιγμή, οι ευρωπαίοι φίλοι μας έχουν φάει τα λυσσακά τους γιατί θέλουν έναν άνθρωπο να μπορούν συνεννοηθούν για το τι στο διάολο θα κάνουν με το μνημόνιο και δεν τον βρίσκουν.
Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να τους δώσω ένα δίκιο σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την ελληνική νοοτροπία που θέλει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Με άλλα λόγια και να μας υποστηρίζει η ευρωζώνη αλλά και να μην κάνουμε τίποτα για να την υποστηρίξουμε κι εμείς.
Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουμε. Προσωπικά δεν έχω καμιά σκορδοκαϊλα να μείνουμε στο ευρώ. Και όχι, δεν φοβάμαι την περίφημη "έξοδο από το ευρώ" ούτε την πτώχευση που θα ακολουθήσει. Έτσι κι αλλιώς, για μας που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα, ένα νόμισμα δεν θα μας κάνει ούτε φτωχότερους, ούτε πλουσιότερους.
Και πιστεύω ακράδαντα ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει εξαρχής στο ευρώ. Γιατί κύριε πώς θα συντονιστείς με ένα ενιαίο νόμισμα όταν η οικονομία σου πάει κατά διαόλου και χρωστάς από δω κι απο κεί; Πώς περιμένεις ακριβώς να σε πουν Ευρωπαίο όταν η νοοτροπία σου είναι καθαρά Βαλκανική - που προσωπικά καθόλου δε με χαλάει -;
ΟΚ, έφταιγαν και οι Ευρωπαίοι που μας δέχτηκαν. Έφταιγαν κι αυτοί που τόσο καιρό έκαναν τα στραβά μάτια και δεν έβλεπαν ότι οι Ελληναράδες θα τους χαλάσουν κάμια στιγμή τη σούπα.
Αλλά ρε παιδιά, να, όταν έχεις βάλει φωτιά στο σπίτι σου, δεν περιμένεις από τον γείτονα να έρθει να στη σβήσει.
Και τώρα, έχουμε την πολιτική κρίση. Για την οποία φταίει ο Τσίπρας. Μεγάλο καθίκι αυτός ο Τσίπρας. Για όλα φταίει αυτός ο χωρίς γραβάτα Τσίπρας που με ένα 16% έγινε ξαφνικά ο άνθρωπος που βυθίζει τη χώρα στο χάος. Δεν φταίνει 35 χρόνια κακής διακυβέρνησης. Φταίει το 16% του Τσίπρα.
Ένα 16% που εξαφανίστηκε μπροστά στην είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Ναι, κύριοι. Η Χρυσή Αυγή είναι το σοκ των εκλογών. Η απειλή της Δημοκρατίας και το εξοργιστικό "εγέρθητι" στους δημοσιογράφους. Οι έλληνες ψηφοφόροι δεν είχαν το στοιχειώδες μυαλό, το οποίο όσο και θολωμένο να ήταν, δεν δικαιολογεί να μην σκέφτονται ότι το ναζισμό στη Δημοκρατία δεν τον εθέλει ούτε ο (ανύπαρκτος) Θεός.
Σε αυτή τη χώρα έχουμε πάθει ομαδική παράκρουση. Μαζί με τους αναγκέφαλους πολιτικούς νομίζω ότι ένα 7% της χώρας έχει υποστεί λοβοτομή. Να ξέρετε, απορρίπτω εξαρχής την οποιαδήποτε ρητορική του "σιγά, μωρέ" για τα Χρυσά Αυγά, για μένα δεν τίθεται ΚΑΝ θέμα συζήτησης.
Η Χρυσή Αυγή στη Βουλή είναι η απόδειξη ότι μερίδα του λαού είναι τόσο ηλίθια όσο ένα μπρόκολο.
Και επειδή τα είπα και ξεθύμανα για το ακατανόμαστο κόμμα (που μια χαρά το έχω κατονομάσει προ ολίγου, αλλά δε βαριέσαι), προχωρώ σε ένα και τελευταίο θέμα.
Τους αγαπημένους μας δημοσιογράφους. Στην κάστα των οποίων ανήκω κι εγώ, όσο κι αν η ΕΣΗΕΑ μου αρνείται τον τίτλο επειδή δουλεύω στο θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου. Θεωρώ ότι πέραν ελαχίστων και χτυπητών εξαιρέσεων, όπως για παράδειγμα τους μεγαλοδημοσιογράφους του Mega, εν γένει ο κλάδος μας τα πήγε καλά - εκτός κι αν έχω πάθει κρίση αμνησίας και δεν θυμάμαι τώρα παραδείγματα που να αποδεικνύουν κάτι διαφορετικό.
Ναι, δουλέψαμε καλά, όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά και με βάση το ενδιαφέρον που συγκεντρώνει κάθε θέμα. Ειδικά οι δημοσιογράφοι της ΝΕΤ - αν θέλετε να επικεντρωθούμε στην τηλεόραση - έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν αξιοθαύμαστη δουλειά.
Κι εμείς του διαδικτύου που λόγω μέσου έχουμε μάθει σε φρενήρεις ρυθμούς, διατηρήσαμε στο μέτρο του δυνατού την ψυχραιμία μας.
Μπράβο μας, μαγκιά μας και να σκάσουν οι οχτροί μας.
Αυτά είχα να πω (και αλλα πολλά, αλλά έχει πάθει αγκύλωση το δεξί μου χέρι).
Αντίο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου