Για μένα, η διάλυση του κοινωνικού ιστού δεν είναι συνέπεια ή αποτέλεσμα μιας οικονομικής κρίσης, αλλά συνέπεια ή αποτέλεσμα της ευκαιρίας που δίνεται στην απελεύθερωση όλων εκείνων των ολοκληρωτικών, φασιστικών και μισάνθρωπων ορμών που τέινουν να καταπιέζονται σε καιρό ευημερίας.
Σε αυτές τις ορμές βασίστηκε η Χρυσή Αυγή, σε αυτές τι ορμές βασίζονταν πάντα όσοι ήθελαν να χειραγωγήσουν και να υπνωτίσουν μια κοινωνία που βλέπει το ανελεητο βιασμό της καθημερινότητας του σε πλήρη εξελίξη.
Γιατί στην ουσία κανείς από όσους συμμετέχουν σε αυτόν τον παραλογισμό δεν πίστεψε έστω και μια στιγμή σε έννοιες όπως ισότητα, ισονομία, ελευθερία. Και για να προλάβω αντιρρήσεις, καταπίεζαν τις ορμές τους γιατί γλυκαίνονταν από την ανωτερότητα που τους χάριζε η επίπλαστη ανάπτυξη του νεοφιλελευθερισμού, που τους επέτρεπε να διοχετεύουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, υποκρινόμενοι πολλές φορές ακόμα και τους... αριστερούς.
Όταν το σύστημα σου προσφέρει απλόχερα την δυνατότητα να επιδεικνύεις την ανωτερότητα σου σε σχέση με τη μάζα, με οποιοδήποτε μέσο, από την Cayenne μέχρι τις σπουδές στο Χάρβαρντ και από το διορισμό σου στο δημόσιο μέχρι τη δήθεν φιλανθρωπία στους «αδύναμους» κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, όταν όλη σου ζωή εξαρτάται από τη σύγκριση με το διπλανό σου, τότε διαθέτεις όλες τις προϋποθέσεις για να αρνηθείς την αλληλεγγύη όταν το σύστημα σου τα πάρει όλα πίσω.
Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα της ευτυχίας είναι και αυτή που διαμορφώνει τον τρόπο που θα αντιμετωπίσεις την επερχόμενη δυστυχία. Εκεί όπου ο ανταγωνισμός εξελίσσεται σε μίσος, όταν αυτή η διαφορετικότητα μεταξύ της κοινωνίας αρχίζει να γίνεται όλο και πιο χαοτικά μεγάλη και το χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις βαθαίνει.
Από το φασισμό του πλούτου και της απληστίας μεταβαίνουμε στον πραγματικό φασισμό που στοχεύει στη διάλυση της κοινωνίας. Και υπό τέτοιες συνθήκες ο πάλαι ποτέ «ανώτερος» διπλανός μη μπορώντας να αντέξει την υποβάθμιση του, πατάει όποιον βρίσκεται ήδη στον πάτο.
Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν δύο επιλογές: Ή θα συνεχίσουμε το «παιχνίδι» αυτό, ή θα κάνουμε κάτι να αλλάξουμε τις συνήθειες μας. Απλώς το μόνο που με τρομοκρατεί είναι η περίφημη φράση: πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου