Τομέας: Εργασία

Τι κάνεις όταν η χώρα σου έχει βυθιστεί στο βούρκο της κρίσης, με μια ανεργία που καλπάζει, με λεφτά που δεν υπάρχουν ούτε για πλάκα, μένεις μόνος σου, είσαι 30 χρονών και παρ' όλα αυτά μισείς τη δουλειά σου;

Μένεις ή φευγεις;

Σφίγγεις τα δόντια και λες δεν πάει στο διάολο θα κάνω υπομονή μέχρι... Μέχρι τι;



Μέχρι να γιγαντωθεί η δυστυχία και να σε πιάσει κρίση πανικού στη μέση της Λεωφόρου Αλεξάνδρας χωρίς να έχεις κάπου να πιαστείς;

Μέχρι να βρεις κάτι άλλο σε 20 χρόνια από τώρα όταν θα είσαι 50 χρονών και θα έχεις χάσει τα χρόνια σου δουλεύοντας για κάποιους που σου πετάνε ένα ξεροκάματο το μήνα και  θα σου ζητάνε να τους λες κι ευχαριστώ επειδή σε πληρώνουν για το οτι εργάζεσαι;

Μέχρι να βγάλεις τον καρκίνο από τα τσιγάρα που καπνίζεις το ένα μετά το άλλο για να πνίξεις την ανία και την απραξία που σου εχει δημιουργήσει το άγχος της ρουτίνας;

Μέχρι να σκοτώσεις και το τελευταίο δημιουργικό σου κύτταρο μπας και καταλήξεις στο τέλος να μη νιώθεις τίποτα και γίνεις το καλό ρομπότ που δουλεύει με σκυμμένο το κεφάλι;

Δεν εχω απάντηση. Γιατί δεν έχω επιλογή.