Θυμάμαι στις εκλογές του 1993, όταν είχα πάει μαζί με τον πατέρα μου στο εκλογικό κέντρο του Χαλανδρίου πραγματοποίησα την πρώτη μου πολιτική επανάσταση. Μπήκα μαζί του στο παραβάν (παρά τον αρχικό δισταγμό του δικαστικού αντιπροσώπου), αφού πριν είχα αρπάξει το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού, φωνάζοντας "Αυτό θα ψηφίσεις!", Φυσικά, με αγνόησε.
Από τότε ορκίστηκα πώς όταν μεγαλώσω θα ψηφίζω μόνο Συνασπισμό.
Ώσπου τα χρόνια πέρασαν, ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ κι εγώ απέκτησα δικαίωμα ψήφου, αριστερή ιδεολογία και αντίληψη(γονίδια, γαρ) και πολλά ψυχολογικά - αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Με μια μικρή εξαίρεση μιας χρονιάς δημοτικών εκλογών, δεν έχει περάσει εκλογική αναμέτρηση που να μην έχω ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Από όταν δε ο Αλέξης έγινε αρχηγός αισθάνθηκα δικαιωμένος γιατί θεωρούσα ότι εδώ σ' αυτό το κόμμα βρίσκεται επιτέλους το μέλλον. Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ το 2007 φάνταζε ο ιδανικότερος πολιτικός χώρος έκφρασης, τουλάχιστον για μένα που θεωρούσα ότι αυτός ο ηλίθιος δικομματισμός ΠΑΣΟΚ - ΝΔ έπρεπε επιτέλους να τερματιστεί.
Ήμουν στη σκοπιά όταν άκουσα τα πρώτα εξιτ πολς από το mp3 player στο ραδιόφωνικό σταθμό "Λυχνάρι" της Ρόδου όπου έκανα τη θητεία μου. Το 5% δε μου έφτιαξε και τελείως τη μέρα, αλλά τουλάχιστον ήταν αξιοπρεπές για να μας οδηγήσει κάπου πιο ψηλά. Ο Αλαβάνος πρέπει να βάλει τον Τσίπρα στο τιμόνι, θυμάμαι ότι είχα πει στον συν-σκοπίτη μου που με κοίταξε με ένα βλέμμα λες και του εξηγούσα τη θεωρία της σχετικότητας.
Ε, λοιπόν, λίγο καιρό μετά η σκέψη μου υλοποιήθηκε με τον Αλέξη να παίρνει τα ηνία και τον αέρα της «αλλαγής» να παίρνει σάρκα και οστά. Ώσπου ήρθε το 2009 και οι εκλογές του και μας έριξαν στο 4,6%. «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ». Ακριβώς αυτό. Τι διάολο έχει πάθει αυτός ο λαός και δεν καταλαβαίνει; Ως πότε ρε παιδιά ΠΑΣΟΚ;
Ώσπου ήρθε το Καστελόριζο, με τα γνωστά αποτελέσματα, τα μνημόνια, την κρίση και όλα αυτά τα υπέροχα που βιώνουμε μέχρι και σήμερα. Τον πρώτο καιρό της κρίσης η επαναστατικότητα μου είχε χτυπήσει κόκκινο. Θες αγανακτισμένους, θες πορείες, θες «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», μαζί με ένα «σας τα έλεγα εγώ» σε όλους όσοι είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Το 2012 ψήφισα για πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ όχι απλά γιατί πίστευα στις ιδέες του και τον πολιτικό του προσανατολισμό αλλά γιατί ήλπιζα να γίνει κυβέρνηση. Να γίνει επιτέλους η πολυπόθητη ανατροπή σκηνικού και να αλλάξουν τα πράγματα άρδην σε αυτή τη χώρα.
Το 17% του Μαϊου και το 27% του Ιουνίου ήταν έκπληξη ακόμα για το ίδιο το κόμμα, πόσο μάλλον για τους ψηφοφόρους του που το ακολουθούσαμε και στηρίζαμε πιστά τα προηγούμενα χρόνια. Η χαρά και η δικαίωση ήταν συναισθήματα απερίγραπτα. Έστω και μέσα σε μια πραγματικότητα εκτός πραγματικότητας πίστεψα ότι ήρθε η ώρα για τις μεγάλες ανατροπές, από αυτές που τόσα χρόνια ευχόμουν να γίνουν.
Ώσπου τα ποσοστά αυτά αποδείχθηκαν μάλλον και η αρχή του τέλους για τη δική μου πολιτική υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ. Μπήκαν πολλά στελέχη στα έδρανα της Βουλής. Μάλλον περισσότερα από όσα θα έπρεπε να μπουν. Και δυστυχώς απέκτησαν φωνή. Βουλευτές που στη δική μου ματιά φαίνονται τόσο λίγοι μπροστά σε αυτό που καλούνται να διαχειριστούν.
Πρώτο πλήγμα λοιπόν ήταν η έλλειψη αξιόλογου προσωπικού. Αδέξιοι χειρισμοί, αστεία επαναστατικότητα και πλήρης απουσία έλλογου λόγου, ανακατωμένη με μια παλαιάς κοπής πολιτική επιχειρηματολογία που δεν αντιστοιχεί ούτε στο ελάχιστο σε αυτό που εγώ θεωρούσα ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Δυο - τρεις φωτεινές εξαιρέσεις δεν είναι ικανές να με αποτρέψουν από την απόφαση μου.
Αν και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει υποπέσει σε κάποιο τραγικό ατόπημα, εν τούτοις οι κινήσεις του κόμματος δείχνουν ότι δεν έχουν κάποιο σταθερό προσανατολισμό και πως όλα μπορούν να θυσιαστούν στο βωμό της εξουσίας.
Και μπορεί να ξεροκατάπια το γεγονός ότι κάθε "μετανιωμένος" ΠΑΣΟΚος έχει προσχωρήσει στο κόμμα που τον υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, εν τούτοις δεν μπορώ με τίποτα να αποδεχτώ αυτό το μόνιμο φλερτ με το ξεκαθαρα φασιστικό κόμμα του Πάνου Καμμένου. Αυτό με ξεπερνά. Το αρνείται κάθε κύτταρο του οργανισμού μου, προσκρούει στην όποια λογική μπορεί να διαθέτω.
Και κάποια στιγμή ας τους πει κάποιος ότι οι καιροί δεν δίνουν πια αυτήν την πολυτέλεια της στείρας αντίδρασης.Έχει περάσει ανεπιστρεπτί η περίοδος του μνημονίου που μπορούσαμε και ήμασταν υποχρεωμένοι να αντιπαλέψουμε με πολλαπλά και τεράστια «ΟΧΙ». Νομίζω ότι είναι καιρός να δούμε τι έχουμε ως εναλλακτική πρόταση και να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση με έναν σχεδιασμό πολιτικής που θα είναι εφαρμόσιμος και δίκαιος.
Αυτό περιμένω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μου επιβεβαιώσει ότι τόσα χρόνια δεν το ψήφισα για να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Δε θέλω να με γυρίσει στην στις μέρες του '81, θέλω να με οδηγήσει στη λύση, στις ημέρες του 2014. Όσο όμως θα κινείται τόσο άχαρα και άγαρμπα, χωρίς βασικό σχεδιασμό, θα κοιτάξω προς άλλες, πιο τίμιες, αριστερές κατευθύνσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου