Παγωμένη Παρασκευή

Αν θεωρείς ότι αυτό θα είναι το καλύτερο κείμενο που έχεις διαβάσει ποτέ, τότε συγγνώμη φίλε αλλά τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία. Γιατί μάλλον αυτό θα είναι το πιο άχρηστο κείμενο που έχει κυκλοφορήσει από καταβολής διαδικτυακού κόσμου. 

Και αυτό γιατί δεν έχω σκεφτεί απολύτως τίποτα για το τι να γράψω, άσε που δεν ήθελα κιολας. Για την ακρίβεια το μόνο που θέλω 2:22 το πρωί είναι να πέσω για ύπνο, αλλά για κάποιον, ανεξήγητο, λόγο, αποφάσισα να γράψω τρεις αράδες. 

Μάλλον γιατί είδα ότι το blog έχει να ανανεωθεί από τις 4 του μηνός, και ξαφνικά με έπιασαν οι τύψεις ότι τα εκατομμύρια  των θαυμαστών μου μπορεί να αδημονούν για το επόμενο, ανατρεπτικό και συγκλονιστικό άρθρο μου. 

Αλλά κατά βάση, νυστάζω, βαριέμαι και δεν έχω και καμία όρεξη να γράψω.

Το μόνο που θα ήθελα να μοιραστώ είναι ότι σήμερα που πήγα για καφέ στο Παγκράτι με έπιασε μια κρισάρα πανικού άλλο πράγμα, αλλά ευτυχώς: 

1. Κράτησε πολύ λίγο - 2 με 3 λεπτά το πολύ και 

2. Κατάφερα να την κρύψω τόσο καλά που κανείς δεν κατάλαβε το παραμικρό. 

Τελικά έχω γίνει "μάστορας" στο να διαχειρίζομαι τις κρίσεις πανικού μου. Ευτυχώς δηλαδή γιατί παλαιότερα η ιστορία θα εξελισσόταν ως εξής:

Θα ξεκινούσε η κρίση - εγώ θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί - θα προσπαθούσα να τη διώξω - εκείνη όσο αντιστεκόμουν όλο και θα δυνάμωνε - θα πανικοβαλλόμουν περισσότερο - θα έφευγα κακήν κακώς για το σπίτι - οι υπόλοιποι στο τραπέζι θα μου έστελναν SMS "γιατί έφυγες έτσι; είπαμε κάτι που σε πείραξε;" - θα τους διαβεβαίωνα ότι "όχι, καμία σχέση απλώς θυμήθηκα ότι είχα αφήσει το θερμοσίφωνα ανοιχτό" - θα έφτανα με τα χίλια ζόρια σπίτι και ω, του θαύματος η κρίση αυτομάτως θα έφευγε και εγώ θα έμενα μπουκάλα στην πολυθρόνα να βλέπω τηλεόραση. 

Τώρα πώς κατάφερα μετά από τόσα χρόνια να τη διαχειρίζομαι, αυτό παραμένει άλυτο μυστήριο. ΟΚ, βοήθησε η ψυχοθεραπεία που έκανα κατά καιρούς, αλλά τον τελευταίο καιρό δεν ασχολούμαι με το φαινόμενο. Νομίζω ότι απλώς βαρέθηκα να ασχολούμαι με τις κρίσεις, ή κουράστηκα, ή το ψυχο-ανοσοποιητικό μου άρχισε επιτέλους να λειτουργεί. 

Όπως και να 'χει, έχω την αίσθηση ότι είμαι καλύτερα. Αν και τα βράδια ακόμα λίγο πριν πέσω για ύπνο, ο ήχος της σιωπής είναι εκκωφαντικός (ζωγράφισα, πάλι!). 

Όμως, δε βαριέσαι, σε καμιά 10αριά χρόνια θα το εχω ξεπεράσει και αυτό.